Akcja utworu rozgrywa się na tureckiej galerze, gdzie do wioseł przykuta jest grupa wziętych niegdyś do niewoli Kozaków. Chórem proszą Boga o zesłanie burzy, która mogłaby zniszczyć statek, na którym od lat są zmuszani do niewolniczej pracy. Tureccy nadzorcy chłoszczą niewolników, którzy ponownie chórem przeklinają "ziemię turecką i wiarę bisurmańską", jako przyczynę nieszczęść całego chrześcijaństwa, jak i ich tragedii osobistych. Proszą Boga o pomoc w wydostaniu się z niewoli i o szczęśliwe życie wszystkich chrześcijan.
Najważniejsze fragmenty utworu mają charakter chóralnego lirycznego monologu, w którym wypowiadający rozpamiętują swoją utraconą wolność, szczęśliwe życie, jakie wiedli na Ukrainie; pozostaje ono w silnym kontraście z położeniem w niewoli tureckiejW. Mokry, Od Iłariona do Skoworody, s.53. Dumy utrzymane w konwencji "płaczu" niewolników zawierają również silne przesłanie chrześcijańskie. Całe ich fragmenty zawierają dramatyczne zwroty bezpośrednio do Boga (o interwencję na rzecz uwięzionych Kozaków, ich uwolnienie i powrót na Ukrainę) lub symbolicznie, do istot, które mogą w dialogu z Bogiem być pośrednikami (symbolika gołębi)W. Mokry, Od Iłariona do Skoworody, s.54.