W tym samym roku otrzymała co prawda propozycję reżyserowania drugiej części filmu Tarzana, jednak nie miała pieniędzy na jego produkcję.
Powrót do Francji W 1922 roku małżonkowie Blaché rozwiedli się, a Alice Guy-Blaché wróciła do Francji. Pomimo starań nie znalazła pracy w tamtejszym przemyśle filmowym. Pięć lat później postanowiła udać się do Stanów Zjednoczonych, aby odnaleźć tam kopie swoich filmów, w nadziei, że pomogą one jej znaleźć pracę. Podróż ta jednak okazała się bezowocna – Guy-Blaché nie znalazła ani jednej kopii. Dodatkowym elementem zamykającym jej karierę reżyserską był koniec ery kina niemego w 1929. W tym czasie reżyserka staje się finansowo zależna od swoich dzieci, głównie córki Simone. W 1937 Guy-Blaché z kolei wspomaga finansowo Simone, która poszukiwała wówczas lepiej płatnego zatrudnienia, dorabiając przez pisanie opowieści dla dzieci oraz filmów dla magazynów kobiecych. Pozostawała na utrzymaniu córki do końca życia.
Od 1947 roku rozpoczęła ponowne starania o odzyskanie swoich dzieł filmowych, zajęła się także spisywaniem swoich wspomnień. Stawała się też znana w środowisku badaczy filmowych.