Książę regent Dorgon zdawał sobie sprawę, że sześcioletnie dziecko nie jest dobrym wodzem armii inwazyjnej. Postanowił jednak podjąć ryzyko, ponieważ okazja była nader sprzyjająca. Dynastia Ming chyliła się ku upadkowi, powstańcze armie Li Zichenga i Zhang Xianzhonga zmierzały ku Pekinowi. Dowódca obrony Shanhaiguan, generał Wu Sangui, zdecydował się zawrzeć sojusz z Mandżurami i 28 maja 1644 otworzył bramy armii Dorgona.
W bitwie pod Shanhaiguan połączone siły Wu Sangui i Dorgona pobiły armię Li Zichenga, która wcześniej (25 kwietnia 1644) zdobyła i złupiła Pekin. 4 lipca siły Li opuściły Pekin, do którego dwa dni później wkroczyły armie qingowskie. Elitom pekińskim, oczekującym przybycia generała Wu i księcia-następcy tronu, ukazały się oddziały wojskowe: jeden z wodzów zsiadł z konia i wsiadając do cesarskiej lektyki oświadczył: „Książę-regent to ja (Dorgon). Czy zezwolicie mi objąć tron?”W.J. Pedersen, Cambridge History..., s. 71–72..
Po niezbędnych przygotowaniach, Dorgon sprowadził do Pekinu bratanka Fulina i 30 października oficjalnie osadził go na tronie chińskim, jako cesarza Shunzhi, z sobą, jako regentem.