319..
Źródło przekładu Przekłady Szczepańskiego określano jako pochodzące z języków oryginalnych, jednak jak sam autor podkreślał: „ze względów kościelnych trzeba bowiem było obok tekstu greckiego nie spuszczać nigdy z oka Wulgaty, którą – jak wiadomo – Sobór Trydencki uznał za urzędowy, autentyczny tekst Kościoła rzymskiego". Z tych powodów zdecydował się uwzględnić równocześnie tekst grecki i Wulgatę:Szczepański (1917), op. cit., s. XXVI-XIX. oznaczył osobno wszystkie dodatki Wulgaty (odróżniając kilka jej wydań) oraz słowa znajdujące się tylko w tekście greckim; tam, gdzie tekst grecki przedstawiał odmiany różne od Wulgaty, a niedające się w tekście uwzględnić, tam tekst grecki podany zostawał w komentarzu.
Za podstawę przekładu Szczepański przyjął dla Wulgaty: ed. Clementina wyd. przez A. Gramatica w 1914 (oficjalne wydanie kościelne) Novum Testamentu latine sec ed., opr. J. Wordsworth, H. J. White (1889–1905)
W przypadku tekstu greckiego Szczepański opierał się „przeważnie" na rekonstrukcji Hermanna von Sodena z 1913, z niej też pochodził aparat krytycznypor. Cztery Ewangelie, op. cit, s.