Pierwszą wersją seryjną był Blenheim Mk I. Odznaczał się on dwuosobową, bogato przeszkloną kabiną w nosie kadłuba z miejscami pilota i bombardiera obok siebie. Kolejne wersje: nieuzbrojona rozpoznawcza PR Mk.I, bombowa dalekiego zasięgu o większym udźwigu Mk II i rozpoznawcza Mk III nie były udane, głównie z powodu słabych osiągów i nie wyszły poza stadium prototypuW. Bączkowski, op.cit., s.6-8. Do masowej produkcji weszła natomiast wersja bombowa Mk IV, oblatana 24 września 1937W. Bączkowski, op.cit., s.11 (oznaczenie fabryczne: typ 149, początkowo nazwana miała być Bolingbroke). Początkowo była projektowana dla Dowództwa Obrony Wybrzeża, jako morski samolot bombowo-patrolowy, lecz w tej roli ostatecznie przyjęto Lockheed Hudson. Odróżniała się ona posiadaniem nowego wydłużonego o ok. 90 cm oszklonego przodu kadłuba, w którym bombardier mógł leżeć na brzuchu w tzw. „kołysce”, mając lepsze możliwości obserwacji. Nos kadłuba miał asymetryczne „wgięcie” po lewej górnej stronie, dla zapewnienia lepszej widoczności pilotowi, siedzącemu w osobnej kabinie na górze. Wersja ta miała również mocniejsze silniki i większy zasięg, lecz na skutek większej masy nieco spadła prędkość i pułap.