thumb|230px|Żelazny kopis z V-IV wieku p.n.e. Kopis (stgr. κοπίς, lm kopides) – jednosieczna grecka broń biała o falistej klindze, używana w starożytności.
Opis W odróżnieniu od starszych obusiecznych broni hoplitów (xiphos, egcheiridion), był rodzajem długiego, jednoręcznego noża o ostrej krawędzi wewnętrznej. Wykuwano go z jednego kawałka metalu. Niekiedy utożsamiany niesłusznie ze współczesną mu machairąNp. Z. Żygulski stwierdza jedynie różnicę w nazwie (Broń starożytna…, dz. cyt., s. 38), natomiast B. Szubelak podkreśla konstrukcyjne różnice, powołując się też na J.K. Andersona, który machairę określa jako szablę, a kopis jako rodzaj tasaka (Hoplita grecki VII–V w. p.n.e., dz. cyt., s. 64)., różnił się od niej przede wszystkim ukształtowaniem głowni. Nieco esowate ostrze z niemal prostym tylcem, łukowato przechodzące w sztych, istotnie różniło się od zakrzywionego brzeszczotu machairy, która miała zbrocze, a kopis – ość lub zbrocze. Rękojeść zakończona głowicą w kształcie haka, stylizowana na głowę drapieżnego ptaka, mogła być półotwarta (w machairze – półotwarta albo zamknięta kabłąkiem) i prawdopodobnie półtoraręczna, czasem też wyposażona w nieduży jelec.