Rozwiązanie Pollena przewyższało zarówno inne, prowadzone równolegle, rozwiązania brytyjskie, jak i podobne konstrukcje zagraniczne.

Przez kolejne lata Arthur Pollen usiłował zainteresować swym wynalazkiem brytyjską Admiralicję. Początkowo uzyskał granty na swoje badania, a urządzenie jego konstrukcji, znane jako Argo Clock, zostało zainstalowane eksperymentalnie na kilku okrętach, między innymi na krążowniku liniowym „Queen Mary”. Ostatecznie jednak Admiralicja wybrała do powszechnego stosowania podobny system, opracowany przez oficera Royal Navy, późniejszego admirała Frederica Dreyera. Poza własną inwencją wykorzystywał on również pewne rozwiązania zaproponowane przez Pollena, co stało się przyczyną uzyskania przez tego ostatniego, wyrokiem komisji parlamentarnej w 1925 roku, odszkodowania. Ponadto, bazując na negatywnych doświadczeniach z celnością ognia artyleryjskiego przy użyciu kalkulatora Dreyera (między innymi podczas bitwy jutlandzkiej w 1916 roku), Admiralicja zdecydowała się wprowadzić systemy oparte na konstrukcji Arthura Pollena na nowych, budowanych pod koniec lat 20. XX wieku, pancernikach „Nelson” i „Rodney”.

Arthur Pollen był również autorem książek poświęconych teorii strategii wojny morskiej, z których najbardziej znaną była The Navy in Battle, wydana w 1918 roku.