Zgromadzenie Braci Aleksjanów – Aleksjanie, Bracia Aleksjanie lub Cellici, Lollardzi. Zgromadzenie laickie założone przez braci zakonnych w XII wieku na terenach dolnego Renu. Zakonnicy żyją według reguły św. Augustyna, skupiają się na pomocy ubogim, chorym i umierającym. Prowadzą szpitale, kliniki specjalistyczne, ośrodki opiekuńcze dla niepełnosprawnych, domy starości, hospicja, ośrodki dla osób zakażonych wirusem HIV. Zakon złożony jest z braci zakonnych, jednak na drodze wyjątku członkowie mogą przyjąć święcenia diakonatu lub święcenia kapłańskie.
Historia Od początku istnienia zakonu bracia opiekowali się chorymi, ubogimi, chowali zmarłych. Pierwsze wspólnoty powstały w Mechelen, w księstwie Brabancji (dzisiejsza Belgia) w pierwszej połowie XIV wieku. Na szeroką skale uaktywnili się w 1346 roku podczas epidemii dżumy. Bracia pozostali wśród chorych, niosąc im pomoc, a także zmarłym przygotowując pochówek. Z tego okresu pochodzi również ich pseudonim cellici (łac. cella - komórka, a więc także i część grobu). Wtedy też wybrali na swojego patrona św. Aleksego Bożego – patrona chorych, od którego imienia przyjęli oficjalną nazwę. Nazywani byli również lollardami od staroniemieckiego słowa lollon co oznacza śpiewać cicho. Kojarzono ich z cichym śpiewem swoich pieśni za zmarłych.