W ciągu miesięcy obrad parlamentu posłowie zauważyli sprzeczności społeczne oraz dążenia poszczególnych narodowości Austrii do decydowania o swoich sprawach, jak również silne więzi terytorialne poszczególnych krajów koronnych. Zawarto więc kompromis, przyjęty przez wszystkich zainteresowanych – postanowiono zachować autonomię krajów koronnych, natomiast podzielić je na mniejsze okręgi jednolite pod względem narodowościowym. Parlamentarny projekt konstytucji tworzył liberalne, demokratyczne państwo, w którym cesarz posiadał tylko prawo weta odraczającego w stosunku do uchwalonych ustaw.
Rządowi austriackiemu nie spodobał się ten projekt, i opracował własny. Był on, przeciwnie do parlamentarnego, nastawiony na wzrost centralizmu w państwie, wzmacniał pozycję rządu i cesarza. W związku z oporem parlamentu, 7 marca 1849 został on rozwiązany. Jednocześnie w tym samym dniu ogłoszono konstytucję oktrojowaną przez cesarza Franciszka Józefa I, antydatowaną na 4 marca - konstytucję marcową. Nigdy nie weszła w życie, ponieważ ogłoszono stan wyjątkowy, a później została unieważniona 31 grudnia 1851, patentem sylwestrowym.
Przypisy
Literatura Henryk Wereszycki: Historia Austrii. Wrocław, 1972.
Kategoria:1848 w Europie Kategoria:1849 w Europie Kategoria:Polityka Cesarstwa Austrii Kategoria:Wiosna Ludów w Cesarstwie Austriackim