Tylko kilku z nich – deMay, Quinn (Mike) i Christian – należało do ścisłej światowej czołówki (w poprzednich latach byli plasowani w pierwszej dziesiątce Mr. Olympia). Władze IFBB (bracia Weiderowie) uznali cały pomysł za farsę i czynienie z kulturystyki jarmarcznego widowiska, opublikowano precyzyjną analizę prawną kontraktów oferowanych potencjalnym członkom nowej federacji, wskazując na ich niekorzystną dla zawodników stronę. Przede wszystkim jednak IFBB "wzmocniła" finansowo jej członków, i tak: ogłosiła zwiększenie w najbliższych latach łącznej puli nagród w dwóch najważniejszych konkursach kulturystycznych – Mr. Olympia i Arnold Classic do 500 000 $, a następnie do 1 000 000 $, wprowadzenie ubezpieczeń zdrowotnych i emerytalnych dla jej zawodników i in. WBF rozegrała własne mistrzostwa tylko dwa razy (w 1991 i 1992 roku), w których zwyciężył Gary Strydom. W lipcu 1992 WBF upadło, o czym Vince McMahon powiadomił władze IFBB. Większość zawodników powróciła do IFBB, zezwolono im na starty, a wysokie miejsca jakie zajmowali niektórzy z nich w późniejszych latach na konkursach organizowanych przez IFBB (Baker – IX miejsce na Mr.