Wacław Błażej Orłowski (ur. 3 lutego 1868 w Brzezinach, zm. 16 października 1949 w Olsztynie) – polski lekarz, bakteriolog, badacz wścieklizny. Uważany jest za jednego z pierwszych odkrywców ciałek Negriego.
Życiorys Syn Gracjana Orłowskiego, miał czterech braci i jedną siostrę. Jego brat Aleksander był prezydentem Pabianic. Ukończył gimnazjum w Lublinie. Od 1888 roku studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując dyplom lekarza 7 grudnia 1893. Jeszcze jako student pracował w laboratorium bakteriologicznym Odona Bujwida. Od 1893 zatrudniony przez Bujwida jako prywatny asystent w Zakładzie Higieny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzięki stypendium Kasy im. Mianowskiego wyjechał za granicę uzupełniać studia w dziedzinie bakteriologii u Eschericha w Grazu. Po powrocie do Warszawy zaproponowano mu objęcie kierownictwa stacji bakteriologicznej Saratowskiej Gubernialnej Ziemskiej Uprawy, jednak Orłowski odrzucił tę ofertę. Kontynuował pracę w Zakładzie Pasteurowskim w Warszawie, kierowanym przez Władysława Palmirskiego. W 1897, z rekomendacji Nenckiego i Łukjanowa, wyjechał do Wilna zakładać stację pasteurowską. Prywatny zakład Orłowskiego przyjmował pacjentów pokąsanych przez wściekłe zwierzęta z obszaru całej guberni wileńskiej.