Zauważył również, że załoga była bardzo doświadczona, obaj piloci mieli na swoim koncie tysiące godzin w powietrzu, dlatego brak umiejętności pilotów nie mógł być przyczyną wypadku. Mahon dodał również, że zgodnie z zapisami rozmów kontroler ze stacji McMurdo zezwolił na obniżenie lotu do 450 metrów.
W swoim raporcie Mahon oskarżył zarząd i kadrę kierowniczą Air New Zealand o ukrywanie dowodów, kłamanie w czasie śledztwa i próby wybielania linii lotniczych. Doszedł również do wniosku, że raport Chippindale’a pomija tak istotny fakt, jakim była zmiana współrzędnych lotu czy nietypowe warunki atmosferyczne na Antarktydzie, a techniki badawcze, na których ów raport się opierał, były niedoskonałe i zawierały błędy. Mahon jednoznacznie stwierdził, że gdyby piloci zostali poinformowani o zmianach w planie lotu, nie doszłoby do wypadku.
18 sierpnia 1999 Minister Transportu Nowej Zelandii Maurice Williamson oficjalnie przedstawił raport Mahona w parlamencie.
Następstwa thumb|Fragment kadłuba samolotu 25 lat po wypadku