Wersje samolotu Fairey Swordfish: Mk. I – wersja podstawowa pokładowego samolotu torpedowego i rozpoznawczego lub wodnosamolotu Mk. II – wersja do zwalczania okrętów podwodnych, uzbrojona w niekierowane pociski rakietowe, część z mocniejszym silnikiem Bristol Pegasus 30 Mk. III – wersja do zwalczania okrętów podwodnych, wyposażona w radar ASV Mk. X, pociski rakietowe i silnik Pegasus 30 Mk. IV – wersja szkolna samolotu Mk. II, montowana w Kanadzie i posiadająca zakryte kabiny.
Użycie w lotnictwie Pierwsze samoloty Fairey Swordfish Mk. I zostały dostarczone w lipcu 1936 roku do 825 dywizjonu Fleet Air Arm (FAA) – lotnictwa brytyjskiej Marynarki Wojennej, stacjonującego na lotniskowcu HMS Glorious. Następnie były sukcesywnie dostarczane do pozostałych dywizjonów – 811, 812, 810, 820, 821, 822, 823, 824 i 814, zastępując do 1938 roku samoloty Fairey Seal, Blackburn Baffin i Blackburn Shark i stając się jedynym używanym typem brytyjskiego pokładowego samolotu torpedowego, do 1940 roku. Tuż po wybuchu wojny, do stycznia 1940, utworzono ponadto dywizjony 815, 816, 818 i 819 FAA, zwiększając liczbę bojowych dywizjonów Swordfishy do 14, bazujących na lotniskowcach. Używane były ponadto w jednostkach szkolnych, a następnie także w jednostkach nabrzeżnych.