W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie LabantLiber fundationis episcopatus Vratislaviensis online.H. Markgraf, J. W. Schulte, „Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis”, Breslau 1889..
Historia Najstarsza osada Łabędy, usytuowana pomiędzy Kłodnicą a Dramą, znana była już w 1256 roku. Wśród mieszkańców byli m.in. garncarze. W XIV wieku tereny Łabęd i sąsiednich Starych Gliwic były najbardziej na wschód wysuniętym fragmentem księstwa strzeleckiego.
W 1401 roku na dokumencie księcia strzeleckiego Bernarda podpis złożył niejaki Ditrich, określony jako właściciel Łabęd. Z kolei na dokumencie tego księcia z 1429 roku widnieje podpis Ulbrechta Kicze von Labut. W 1453 roku jako świadek na dokumencie księcia oleśnickiego Konrada IX Czarnego wystąpił Fryderyk Labud. W XV i XVI wieku działały tu już pierwsze zakłady hutnicze. W 1670 roku wieś nabył Georg Bernhard Welczek (1636-1687), baron von Gross Dubensko und Petersdorf.