I Republika Francuska od 1793 ustanowiła oficjalny kult państwowy rewolucjonistów, którzy zginęli za ideały republikańskie. Głównymi „męczennikami” byli: Jean-Paul Marat, Joseph Chalier i Amédée Louis Michel Lepeletier (zwani Trójcą Rewolucji); poza tym również dzieci-męczennicy: Joseph Bara i Joseph Agricol Viala. W 1794 wysunięto propozycję, aby z Marata uczynić jedyne bóstwo Republiki, przeważyła jednak koncepcja kultu Najwyższej Istoty.
We francuskim systemie prawnym funkcjonuje termin Mort pour la France (poległy dla Francji) na określenie osób, które zginęły w służbie kraju. Instytucję wprowadzono podczas I wojny światowej ustawą z 2 lipca 1915, a następnie zmodyfikowano ustawą z 22 września 1922 roku.
III Rzesza W III Rzeszy władze propagowały państwowy kult ofiar puczu monachijskiego oraz m.in. Herberta Norkusa, Horsta Wessela, Wilhelma Gustloffa, Brunona Schramma i Alberta Schlagetera. Byli to tzw. świadkowie krwi (). Ku ich czci wznoszono pomniki i budynki o charakterze kultowym (jak Ehrentempel w Monachium, zniszczone przez aliantów w 1947). Dzisiaj taki kult istnieje szczątkowo w grupach neonazistowskich.
Chiny W Chinach pojęcie męczennika () zostało upowszechnione przez propagandę Kuomintangu w pierwszej połowie XX wieku.