Polityk liberalny, był członkiem sejmu stanowego Dolnej Austrii w latach 1839–1848. Czynny w okresie Wiosny Ludów. Bardzo popularny w Wiedniu i swym okręgu wyborczym. Był posłem do parlamentu austriackiego (10 lipca 1848–15 stycznia 1849), wybranym z Dolnej Austrii, w okręgu wyborczym nr 2 (mniejsze miasta). W tym okresie był ministrem handlu (7 maja–18 lipca 1848) w gabinecie Franza Pillersdorfa, a potem przejściowo premierem (8–18 lipca 1848). Po jego odwołaniu przez parlament premierem został Johann Philipp von Wessenberg, w rządzie którego pełnił funkcję ministrem spraw wewnętrznych oraz kultury i edukacji (18 lipca–20 lipca 1848). W parlamencie członek Klubu Centrum, z ramienia którego pełnił funkcję 1. wiceprzewodniczącego (20 grudnia 1848–15 stycznia 1849). Opowiedział się po stronie monarchii w okresie jej sporów z Węgrami — uważając ich postępowanie za niewłaściwe i szkodliwe dla państwa. Zrezygnował z funkcji i mandatu poselskiego po otrzymaniu nominacji cesarskiej na posła austriackiego w Hadze, którą funkcję pełnił w latach 1849–1858. W latach 1859–1872 był prezesem towarzystwa Kolei Państwowych (Staats-Eisenbahn-Gesellschaft). W latach 1861–1867 członek sejmu krajowego Dolnej Austrii.