New Austrian Ambassador is not a stranger, „New York Times”, 19 listopada 1916. Mianowanie było uważane za bardzo stosowne, gdyż miał reputację jednego z najznakomitszych i najbardziej utalentowanych dyplomatów w służbie Podwójnej Monarchii, – William D. Godsey, Aristocratic Redoubt: The Austro-Hungarian Foreign Office on the Eve of the First World War, West Lafayette, Purdue University Press, 1999, s. 182, 202)., decyzję tę Adam Tarnowski spointował słowami: „Wysyłają mnie na straconą pozycję”Maria Tarnowska, Wspomnienia, Krajowa agencja Wydawnicza, Warszawa 2002, s. 82-83.Jednak w Polsce uważano to początkowo za korzystne: Tarnowski ambasadorem w Ameryce to atut dla Polski – Maria Lubomirska, Wspomnienia ks. Marii Zdzisławowej Lubomirskiej, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2002 (I wyd. dodruk), zapis z soboty 11 listopada 1916, s. 429; a następnie kpiono z tego: „Śmiejemy się z Adama Tarnowskiego. Gazety przed paru dniami doniosły o jego szczęśliwym w Ameryce lądowaniu. Uszedł min i torped, ale teraz miła niespodzianka! Pakuj się bratku i płyń nazad!