Epokę prymitywów flamandzkich zamyka twórczość Gerarda DavidaNiektórzy badacze włączają tu jeszcze wczesną twórczość Quentina Massysa..
Malarski idiom realizmu szkoły staroniderlandzkiej cechowało: kompleksowe widzenie postaci ludzkich wewnątrz scenerii architektonicznej i pejzażowej, iluzja prawdziwej, wielowymiarowej i głębokiej przestrzeni wypełnionej światłem i powietrzem, niezwykła precyzja oddania kształtu i faktury przedmiotów oraz figurTransalpinum. Od Giorgiona i Dürera do Tycjana i Rubensa, Olszanica 2004, s. 32..
Tło historyczne Sztuka w Niderlandach zawdzięcza swój gwałtowny progres korzystnym dla tego regionu przemianom gospodarczym, politycznym i kulturalnym. Dzięki wczesnemu pojawieniu się kapitalizmu i spotęgowaniu się roli politycznej i gospodarczej mieszczaństwa, które stało się silną potęgą społeczną, rywalizującą z dworem, sztuka stała się istotnym narzędziem władzy i znakiem potęgi obu klas. Nastąpił rozkwit miast niderlandzkich, opierających swoje bogactwo na handlu, rzemiośle i wytwórczości tekstylnej. Mecenat artystyczny sprawował z jednej strony dwór, a z drugiej władze miast i przedstawiciele miejskiego patrycjatu.