Granica polsko-turecka – granica międzypaństwowa pomiędzy Rzecząpospolitą (Korona) i Imperium Osmańskim i jego lennami (Siedmiogród, Mołdawia, Chanat Krymski) istniejąca w latach 1478–1792.
Granica powstała po zhołdowaniu przez Turcję Chanatu Krymskiego w 1475 roku i Hospodarstwa Mołdawskiego w 1478 roku, a w sposób bezpośredni po podbiciu przez Turków portów czarnomorskich (Białogród, Kilia, Chadżybej) w 1484 roku. W 1538 roku tureckie zdobycze nadczarnomorskie (tzw. Jedysan) zostały jeszcze powiększone o, zajęty przez Tatarów w 1492 roku, Oczaków. W 1541 roku zhołdowany został Siedmiogród.
Granica z tureckim lennem Siedmiogrodem zaczynała się w okolicy przełęczy Dukielskiej w Karpatach i biegła w kierunku południowo-wschodnim do miejsca styku granic Siedmiogrodu, Mołdawii i Polski – Rozrogi (Krecela 1853 m n.p.m.). Stąd biegła jako granica z Hospodarstwem Mołdawskim – rzeką Czeremosz do jej ujścia do Prutu następnie dochodziła do Dniestru, biegła jego nurtem w kierunku południowo-wschodnim do ujścia do niego rzeki Jahorlik, gdzie zaczynała swój bieg granica z wcielonym do Turcji Jedysanem. Następnie biegła ona rzeką Jahorlik w kierunku północnym w okolice miasta Bałta, następnie przyjmowała kierunek wschodni i biegła rzeką Kodyma do jej ujścia do Bohu do Koniecpola.