Podczas gdy Dymitr zajęty był pacyfikacją buntowników, jego młodszy brat, Andrzej III Aleksandrowicz, udał się do Złotej Ordy i u jej chana uzyskał zgodę, by zastąpić Dymitra na stanowisku wielkiego księcia. W 1281 roku zjednoczywszy swe siły z kniaziami Rostowa i Jarosławia zajął Peresław. Dymitr uszedł do Koporje, ale bez wsparcia nowogrodzian musiał uciec dalej na północ.
Dwa lata później wrócił na Ruś, którą zastał spustoszoną przez Mongołów. Postanowił zwrócić się do Nogaja, mającego swoją siedzibę nad Morzem Czarnym, który był głównym wrogiem chana Ordy, Telebugi. Gdy wieść o tym dotarła do Andrzeja, zrzekł się Włodzimierza i Nowogrodu i powrócił do Gorodźca.
W 1285 Andrzej ponownie przywiódł Mongołów na Ruś, ale tym razem zostali odparci przez Dymitra i jego sprzymierzeńców. W 1293 zjednoczył Mongołów oraz część książąt ruskich przeciwko Dymitrowi, który, nie chcąc się wdawać w kolejny konflikt, złożył śluby zakonne i w następnym roku zmarł. Został pochowany w soborze Przemienienia Pańskiego w Peresławiu Zaleskim.
Linki zewnętrzne Biografia Dymitra Aleksandrowicza
Kategoria:Urodzeni w 1250 Kategoria:Zmarli w 1294 Kategoria:Rurykowicze Kategoria:Zakonnicy prawosławni Kategoria:Książęta ruscy zależni od Złotej Ordy