Zachodni ryt prawosławia (Zachodnie prawosławie, prawosławie zachodniego obrządku) – grupa kościołów, które pozostając w komunii (zgodzie) ze wschodnimi Kościołami prawosławnymi, sprawują liturgię właściwą dla tradycji zachodniej, zamiast liturgii wschodniej, takiej jak Boska Liturgia Jana Chryzostoma. Rzadziej termin „zachodnie prawosławie” odnosi się do Kościoła Zachodniego przed Pierwszą Wielką Schizmą.
Historia W historii istniały przykłady starych kościołów obrządku zachodniego na terenach pozostających pod wpływem obrządku bizantyjskiego (np. klasztor Saint Mary z Latins, często określany jako Amalfi), jednak za początek ruchu często uważany jest wiek XIX i działalność Juliusa Josepha Overbecka. Overbeck – były ksiądz rzymskokatolicki – przeszedł na luteranizm, następnie w 1865 roku w Londynie konwertował na prawosławie. W 1866 roku przedstawił swoją ideę Zachodniego Kościoła Prawosławnego i zaczął przekonywać innych do tego pomysłu. Metropolita moskiewski Filaret był niezdecydowany co do wniosku Overbecka, ale nie wykluczał całkowicie tego pomysłu.