W 1879 roku został przyjęty na audiencji przez patriarchę Konstantynopola Joachima III, który teoretycznie uznał prawo zachodnich Chrześcijan do zachodniego obrządku Kościoła Prawosławnego, a trzy lata później patriarcha ekumeniczny i Synod warunkowo zatwierdzili zachodni obrządek. Jednak wysiłki Overbecka nie doprowadziły ostatecznie do ustanowienia zachodniego prawosławia. Był on szczególnie podejrzliwy w stosunku do roli, jaką Grecy w Londynie (i Patriarchat Konstantynopolitański ogólnie) odgrywali w powstrzymaniu jego zamiarów.
.
Pomimo śmierci Overbecka w 1905 roku, idea Zachodniego Kościoła Prawosławnego nie zniknęła. W 1911 roku Arnold Harris Matthew (biskup starokatolicki), wszedł w komunię z Patriarchatem Antiochii oraz Metropolitą Gerasimosem (Messarah) w Bejrucie i papieżem Focjuszem w Aleksandrii. Oba związki powstały w krótkim odstępie czasu i trwały przez okres kilku miesięcy. Mimo że więzi te zostały oprotestowane przez arcybiskupa Canterbury wobec Focjusza i patriarchy Antiochii, grupa Arnolda H. Matthew twierdziła, że komunia nie została nigdy formalnie zerwana. W 1890 roku proboszcz pierwszej społeczności prawosławnej rytu zachodniego Ameryki Północnej – parafii w Green Bay w Wisconsin – ks. Joseph Vilatte, został przyjęty przez biskupa Włodzimierza (Sokołowskiego-Awtonomowa) do Kościoła prawosławnego.