Kino atrakcji – termin z zakresu historii filmu, charakteryzujący wczesny etap rozwoju kina niemego, kiedy to filmy koncentrowały się przede wszystkim na wizualnej atrakcyjności, zadziwieniu widza wysmakowanymi planami i kostiumami, efektami specjalnymi oraz niezwykłą tematyką, mniej interesując się fabułą, budowaniem postaci i opowiadaniem wydarzeń. Termin stworzyli w 1985 Tom Gunning i André Gaudreault.

Według autorów terminu kino atrakcji przestało dominować po ok. 1910 (przy czym w latach 1903–1910 trwał okres przejściowy). Po tym czasie nastąpiło natomiast utrwalenie się kina narracyjnego ("kina integralności narracyjnej"), przedkładającego opowiadanie ponad pokazywanie.

Jedną z charakterystycznych cech kina atrakcji jest wyrazista świadomość obecności odbiorcy (inaczej niż w filmach narracyjnych, w których widz pełni rolę niewidocznego podglądacza), którego film stara się zadziwić, zachwycić lub wystraszyć

Powstanie terminu wiązało się z nową tendencją w badaniach z dziedziny historii filmu, zgodnie z którą dawne utwory kinematograficzne należało omawiać w kontekście ich czasów i intencji, jakie przyświecały ich twórcom, zamiast (jak czyniono wcześniej) uważać je jedynie za prymitywne wersje późniejszych, właściwych filmów.