W latach 1917–1940 monaster znajdował się na terytorium Finlandii i pozostawał czynny. W 1932 zamieszkiwało go 75 mnichów oraz posłusznikówО Коневском монастыре. Zabudowania klasztorne zostały poważnie uszkodzone w czasie wojny zimowej. Mimo tego jeszcze w 1941 część mnichów pozostawała na wyspie Koniewiec; dopiero w 1944, gdy teren ten został definitywnie opanowany przez Związek Radziecki, mnisi uciekli do Finlandii, zabierając ze sobą szczególnie czczoną w klasztorze Koniewską Ikonę Matki Bożej. Porzucone zabudowania zostały przejęte przez radziecką marynarkę wojenną. Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał monaster w 1990. Został on podporządkowany eparchii petersburskiej, zaś jego przełożonym wyznaczono archimandrytę Nazariusza (Ławrinienkę). Klasztor został gruntownie wyremontowany i odzyskał dawne znaczenie jako ośrodek pielgrzymkowyКоневский монастырь сегодня. Klasztor prowadzi ośrodki filialne w Petersburgu i w PriozierskuПодворья Коневского монастыря.
Przypisy
Bibliografia A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000,
*