Uroczystości te (igrzyska, spektakle teatralne) odbyły się jednak tylko w maju 1927 roku i po trzech latach finansowo zrujnowały Sikelianosów jako parę utopijnych organizatorów, nie wzbudzając szerszego oddźwięku zagranicą. thumb|Poeta (pośrodku) w gronie przyjaciół podczas ostatnich uroczystości w Delfach (1930) Na dzieło twórcze Sikelianosa składają się głównie długie poematy, ukazujące obok przemiany życiowej postawy ich autora, poczucie posłannictwa nacechowane niezmiennym optymizmem, co jaskrawo odróżniało go też od ówczesnej poezji mieszczańskiej. Dionizyjskie uniesienie współgra w nich z pierwiastkiem mistycznym. Jego poezja była wyrazem ówczesnego metafizycznego i religijnego niepokoju, typowego dla okresu po wielkim konflikcie światowym. W odróżnieniu od K. Kawafisa, który świat współczesny z jego ideami próbował przenieść w czasy antyku, Sikelianos odmiennie – dążył do przeszczepienia idei starożytnych do świata współczesnego, czego wymownym przykładem jest powstały na Eginie dramat Daídalos stin Kríti (1942).
Twórca wyznawał panteistyczne przekonanie o jedności wszechrzeczy – Boga i świata, ducha i materii, usiłując splatać starożytną tradycję z uniwersalnym dziedzictwem kulturowym. Greckiemu kanonowi etyki przeciwstawiał współczesną problematykę moralną.