thumb|Ogniwo Clarka (1897) Ogniwo Clarka – rodzaj ogniwa galwanicznego typu ogniwa pierwotnego. Wytwarza wysoko stabilne napięcie elektryczne, szczególnie użyteczne w pracy laboratoryjnej. Zostało opracowane przez angielskiego inżyniera Josiaha Latimera Clarka w 1873 roku.
Chemia Ogniwa Clarka używają cynku lub amalgamatu cynku, anody oraz katody rtęciowe w nasyconym roztworze wodnym siarczanu cynku, z dodatkiem pasty siarczanu rtęci jako depolaryzatora.
Konstrukcja Ogniwo oryginalne
Oryginalne ogniwo Clarka było ustawione w szklanym naczyniu w podobny sposób do ogniwa grawitacyjnego Daniella. Miedziana katoda została zastąpiona przez zbiornik z rtęcią na dnie naczynia. Powyżej znajdowała się pasta siarczanu rtęci, a jeszcze wyżej roztwór siarczanu cynku. Naczynie zamknięte było przez korek z dwoma dziurkami – jednej dla pręta cynkowego, a drugi dla szklanej rurki sięgającej dna ogniwa, w której znajdował się Platynowy drut sięgający do rtęci na dnie. Ogniwo było uszczelnione za pomocą warstwy kleju morskiego.