Przebył z nią szlak bojowy aż do Łaby, pełniąc w stopniu podporucznika funkcję lekarza dywizjonu i starszego lekarza brygady.
Po demobilizacji jednostki przeniósł się do Kłodzka, gdzie został burmistrzem. Jeszcze przed objęciem tej funkcji został członkiem Polskiej Partii Robotniczej. Po 1947 przeniósł się do Elbląga. Działał tam w szeregach tej partii. 4 września 1947 otrzymał nominację na urząd prezydenta Elbląga a formalnego wyboru Miejska Rada Narodowa w Elblągu dokonała na plenarnym posiedzeniu 2 października tego samego roku. Zrezygnował z tej funkcji we wrześniu 1949, co było spowodowane konfliktem z gdańską Wojewódzką Radą Narodową oraz I sekretarzem Komitetu Miejskiego PZPR T. Góralem. Zarzucano mu m.in., że zbyt rzadko konsultował się w sprawach miejskich z partią. Po rezygnacji ze stanowiska prezydenta miasta wyjechał do Warszawy, gdzie otrzymał kierownicze stanowisko w Zarządzie Głównym Ligi Lotniczej, a nieco później w państwowym Przedsiębiorstwie Przemysłowym nr 3. Od sierpnia 1950 był kierownikiem robót oraz kierownikiem Zarządu Budowlanego Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego w Kętrzynie.