Wasyl Fedorowycz Czabaniwski, ukr. Василь Федорович Чабанівський, pl. Bazyli Czabanowski (ur. na Połtawszczyźnie, zm. 19 sierpnia 1963 w USA) − ukraiński wojskowy (generał-chorąży), major kontraktowy piechoty Wojska Polskiego w okresie międzywojennym, jeden z inicjatorów Ukraińskiej Armii Wyzwoleńczej podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1912 ukończył szkołę junkrów piechoty w Tyflisie, zaś w 1914 kurs w nikołajewskiej akademii sztabu generalnego. Brał udział w I wojnie światowej. W armii rosyjskiej doszedł do stopnia kapitana.
30 lipca 1918 podporządkował się sztabowi generalnemu formowanej armii ukraińskiej. Od 1 października tego roku w stopniu starszego esauła służył w sztabie 6 Korpusu Połtawskiego. Od 15 grudnia był zastępcą szefa jednego z wydziałów sztabu Frontu Lewobrzeżnego. 25 stycznia 1919 został szefem wydziału operacyjnego sztabu Korpusu Zaporoskiego. 18 maja tego roku objął funkcję kwatermistrza sztabu Grupy Zaporoskiej. Od 7 czerwca do 30 czerwca był p.o. szefa sztabu 6 Dywizji Zaporoskiej, zaś do 25 sierpnia p.o. szefa sztabu Grupy Zaporoskiej. Na początku grudnia zachorował na tyfus. Leczył się w Miropolu. 18 kwietnia 1920 został szefem wydziału operacyjnego sztabu głównego Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od 4 maja tego roku był szefem sztabu komendantury miasta Winnicy.