13 lutego 1973 został włączony do składu rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie, od 1974 jako ihumen, zaś od 1977 – jako jej naczelnik z godnością archimandryty. Funkcję tę pełnił do 16 lipca 1982. W tym samym roku metropolita lwowski i tarnopolski Mikołaj wyznaczył go na przełożonego ławry Poczajowskiej. 26 czerwca 1985 patriarcha moskiewski i całej Rusi Pimen zdecydował o mianowaniu go biskupem zwienigorodzkim, wikariuszem eparchii moskiewskiej, i przedstawicielem Patriarchatu Moskiewskiego przy prawosławnym Patriarchacie Antiochii. Uroczysta chirotonia miała miejsce 21 lipca 1985 z udziałem konsekratorów: patriarchy Pimena, metropolitów tallińskiego i estońskiego Aleksego (Ridigiera), krutickiego i kołomieńskiego Juwenaliusza, rostowskiego i nowoczerkaskiego Włodzimierza (Sabodana), kalinińskiego i kaszyńskiego Aleksego (Konopliowa), arcybiskupów wołokołamskiego Pitirima (Nieczajewa), zarajskiego Hioba (Tywoniuka), woroneskiego i lipieckiego Metodego (Niemcowa) oraz biskupa sołniecznogorskiego Sergiusza (Fomina).
W lipcu 1987 jego tytuł uległ zmianie na arcybiskup oriechowo-zujewski, zaś duchowny został zwierzchnikiem patriarszych parafii w Kanadzie. W lutym 1991 przeniesiony na katedrę władywostocką i nadmorską, zaś w marcu 1992 – iżewską i udmurcką.