Proch czarny, spalając się, wytwarza duże ilości stałych cząstek, które osadzając się w lufie zmuszają strzelca do częstego czyszczenia jej przewodu.
W 1884 (lub 1886) roku francuski chemik Paul Vieille wynalazł proch nitrocelulozowy (bezdymny), który spalając się nie wytwarzał tak dużych ilości cząstek stałych oraz charakteryzował się znacznie większą efektywnością. Umożliwiło to skonstruowanie karabinu o kalibrze mniejszym niż 10 mm. Francuzi, aby zmniejszyć koszty, postanowili opracowując nowy karabin oprzeć się na karabinie Mle 1884 i naboju 11 × 59 mm R.
Nowy nabój 8 × 50 mm R (M1886 B5) był pochodną starego naboju 11 mm (miał tę samą średnicę dna łuski). Nabój posiadał pocisk tępołukowy w płaszczu melchiorowym. Karabin był przekonstruowanym karabinem Mle 1884 przystosowanym do zasilania nową amunicją. Jedyną zmianą był nowy tłok zaporowy zamka, wyposażony w dwa rygle (we wcześniejszych francuskich karabinach ryglowanie zapewniała wyłącznie rączka zamkowa). Prace nad nowym karabinem nadzorowała komisja pod przewodnictwem pułkownika Niceolasa Lebela.