Bornholm (wym. duńska: [bɒːnˈhʌlˀm]; bornholmsk: Borringholm.) – duńska wyspa w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego. Jest najbardziej na wschód położonym okręgiem administracyjnym Danii (województwem – duń. Amtskommune, od 2002 nazywanym gminą regionalną – duń. Bornholms Regionskommune), zamieszkiwanym przez 39,4 tys. mieszkańców (I 2020 r.).
Nazwa wyspy, pierwotnie Burghændeholm, pochodzi od średnioduńskich słów borg i holm (wyspa z zamkiem). Wyspa była zamieszkiwana w przeszłości przez germańskie plemie Burgundów (których nazwa pochodzi od nazwy wyspy).
Wielkość i położenie, warunki naturalne Współrzędne geograficzne wyspy to 55°05′40″N, 14°56′00″E. Powierzchnia wyspy wynosi 588,36 km², długość linii brzegowej wynosi 141,4 km. Wyspa ma kształt równoległoboku o wymiarach 38 km równoleżnikowo i 28 km południkowo. Wyspa znajduje się w odległości 135 km na wschód od Mons Klint – najbliższego odcinka wybrzeża duńskiego, 88 km na północ od wybrzeży niemieckich, 100 km na północ od wybrzeży polskich i 37 km na południe od wybrzeży szwedzkich.