Karol Wójcik (ur. 28 października 1883 w Warszawie, zm. 10 marca 1941 w Auschwitz-Birkenau) – działacz polskiego ruchu robotniczego.

Życiorys Z zawodu był metalowcem. W latach 1909–1940 pracował w Warszawskiej Fabryce Drutu, Sztyftów i Gwoździ (tzw. Druciance) przy ul. Objazdowej 1. Był członkiem SDKPiL i KPP. Organizował strajki robotników branży metalowej, za co był represjonowany przez władze carskie i w 1907 roku zesłany na Syberię. Po wybuchu I wojny światowej organizował kuchnie robotnicze oraz współtworzył dom dziecka „Nasz Dom” w PruszkowieWładysława Głodowska-Sampolska „Czerwone zorze. Wspomnienia“, Książka i Wiedza 1965, s. 126−128.

W 1922 roku współorganizował Związek Proletariatu Miast i Wsi. W latach 1921−1929 był członkiem zarządu Kasy Chorych m.st. Warszawy. Długoletni działacz Związku Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce, w latach 1933−1936 przewodniczący oddziału Warszawa Praga. Był organizatorem wielu strajków, za co był wielokrotnie aresztowany.

Po wybuchu II wojny światowej współtworzył podziemną organizację Sierp i Młot.

14 października 1940 roku został aresztowany przez Niemców na terenie "Drucianki", osadzony na Pawiaku i wywieziony do obozu Auschwitz-Birkenau, gdzie zginął.

Jego grób symboliczny znajduje się na stołecznym cmentarzu Bródnowskim (kw.