W 616 roku król Rædwald pokonał Ethelfritha z Nortumbrii nad rzeką Idle, sadzając na tamtejszy tron przychylnego sobie Edwina. Rædwald był jednym z siedmiu królów, których Beda Wielebny opisuje jako posiadających „imperium” nad królestwami południowymi; funkcja ta nazwana jest w kronice anglosaskiej terminem Bretwald. Rædwald był także władcą pochowanym w bogatym grobie w Sutton Hoo.
thumb|Złota klamra od pasa z grobowca w Sutton Hoo Rædwald, przychylny „podchodom” chrześcijańskim misjonarzy przyjął chrzest, jednak nie wyrzekł się starych bogów. Beda wypominał mu, iż obok chrześcijańskiego ołtarza postawił drugi, poświęcony bogom germańskim. To synkretyczne podejście zostało wyeliminowane po śmierci Rædwalda poprzez dokładniejszą konwersję jego następcy, Eorpwalda. Nowa religia stała w sprzeczności z podstawowymi zwyczajami wschodnioangielskiego społeczeństwa i po śmierci Eorpwalda, zabitego przez poganina Ricberhta, starzy bogowie wrócili na krótko do łask. Trzy lata później chrześcijaństwo zespoliło się na stałe z tronem Anglów poprzez dojście do władzy brata zamordowanego króla, Sigeberhta. Sigeberht abdykował na rzecz trzeciego z braci, Ecgrika, chcąc zostać mnichem i móc nadzorować powstawanie biskupstwa w Dunwich, w dzisiejszym hrabstwie Suffolk.