Zaledwie rok później powrócili pod wodzą króla Guthruma, który przejął osobistą władzę nad Anglią Wschodnią i rozdzielił kraj pomiędzy pobratymców.

Poza Anglią Wschodnią Duńczycy kontrolowali także Essex, oraz jedyną część Wesseksu, która trafiła pod panowanie najeźdźców. W 885 roku Guthrum i Alfred podpisali traktat pokojowy, będący następstwem zajęcia przez Anglosasów Londynu – na jego podstawie granica między oboma państwami sięgała daleko w głąb terytorium Mercji. To oznacza, iż duńscy królowie mieli we władaniu chociaż część duńskich dziedzin w Mercji, zorganizowanych w burgi: Cambridge, Huntingdon, Bedford, Northampton, Leicester, Stamford, Lincoln, Nottingham i Derby.

We wczesnym X wieku duńscy królowie znaleźli się pod presją władanego przez Edwarda Starszego królestwa Wessex. W 902 roku, kuzyn Edwarda Ethelwold został wygnany za nieskuteczną próbę przewrotu pałacowego i po krótkim pobycie w Nortumbrii trafił do Esseksu. Uznany za króla wszystkich Duńczyków w Anglii w 903 roku wraz z królem Anglii Wschodniej Eohrikiem rozpoczął wojnę przeciw Edwardowi.