II krucjata antyhusycka – zbrojna wyprawa zorganizowana i prowadzona na terenie Czech w latach 1421–1422 z upoważnienia papieża Marcina V przez króla niemieckiego, węgierskiego i czeskiego Zygmunta Luksemburskiego przeciw wyznawcom nauki Jana Husa.
Sytuacja w Czechach przed II krucjatą antyhusycką Po odparciu pierwszej krucjaty, husyci przeszli do szeroko zakrojonej ofensywy. Wojska taborytów oraz prażan pod dowództwem Jana Žižki opanowały w kraju pilźnieniskim Rokycany, a w lutym i marcu 1421 próbowały zdobyć Pilzno. Niepowodzenie pod Pilznem husyci powetowali sobie w północno-zachodnich Czechach, w kraju usteckim, gdzie 16 marca 1421 po zaciętej walce zdobyli Chomutov, gotując obrońcom miasta rzeź. Żeby uniknąć losu Chomutova, miasta Louny i Mĕlnik za cenę życia mieszkańców, same otworzyły bramy wojskom husyckim. W tym czasie zjednoczone wojska taborytów i prażan zdobyły Slaný oraz dwie twierdze Okoře i Makotřasy, a także 1 kwietnia miasto Beroun.
W końcu marca w szeregach taborytów doszło do rozłamu. Zgromadzeni w ich szeregach pikardowie podnieśli bunt. Zwolennicy Martina Húski, zarzucający Janowi Žižce zbytnie ustępstwa wobec kalikstynów, zostali wypędzeni z Taboru, a Jan Žižka rozpoczął krwawą kampanię wojskową przeciwko buntownikom.