Historia thumb|left|450px|Francuscy parnasiści w 1895; na pierwszym planie po lewej stronie stoi – Leconte de Lisle, po lewej stronie stołu siedzi – Sully Prudhomme, po prawej stronie stołu stoi, w krawacie, autor tego obrazu – Paul Chabas thumb|200px|François Coppé thumb|200px|Charles Baudelaire Za prekursora parnasizmu powszechnie uznaje się Charles’a Baudelaire’a.
Od lat 60. zwolennicy parnasizmu skupili się wokół czasopisma Révue Fantaisiste, redagowanego przez Catulle’a Mendèsa. Nazwa Parnasizm pojawiła się już w 1866 i pochodzi od tytułu wydanej w tym czasie antologii poetyckiej: Parnas współczesny („Le Parnasse contemporain”), dzieła napisanego w trzech tomach (1866, 1871, 1876), w którego skład weszły utwory między innymi: Théophile’a Gautiera (głosił hasło „sztuka dla sztuki”; sztuka jest celem sama w sobie), Charles’a Marie Leconte’a de Lisle’a (głosił hasło „sztuka czysta”) oraz Théodore’a de Banville’a. Innymi współtwórcami ruchu byli m.in. dwaj laureaci Literackiej Nagrody Nobla, Anatole France w początkowej fazie swojej twórczości (tom Złote wiersze) oraz Sully Prudhomme, a także: Stéphane Mallarmé, Paul Verlaine, Léon Dierx, François Coppée i José-María de Heredia.