zakładu (od 1 sierpnia do 31 grudnia 1956), a po 1,5 rocznej przerwie – dyrektora na pół etatu (1 lipca 1958–31 grudnia 1961). Od VI 1953 był zatrudniony dodatkowo na pół etatu w Instytucie Hutnictwa im. Stanisława Staszica (później Instytutu Metalurgii Żelaza) w Gliwicach jako doradca ds. budowy aparatury pomiarowej i naukowo-badawczej, gdzie kierował konstruowaniem aparatury unikalnej. Z ZOMP odszedł na własną prośbę, pragnąc poświęcić się wyłącznie pracy naukowo-dydaktycznej. Pozostawił tam zespół młodych, doskonałych fachowców, tzw. „Romerowską Szkołę Dobrej Roboty” pod kierownictwem jego byłego zastępcy – mgr. inż. Józefa Wajcheniga.
Praca naukowo-dydaktyczna Pracę dydaktyczną rozpoczął jeszcze w 1948 roku. Prowadził wykłady z „Przemysłowych przyrządów do pomiaru i regulacji” dla grupy energetyka ruchowa na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej. Od roku akademickiego 1955/56 kontynuował te wykłady dla specjalności „Elektrotechnika przemysłowa” na Wydziale Elektrycznym. Na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej zorganizował specjalistyczne laboratorium „Miernictwa wielkości nieelektrycznych”, a następnie Zakład Pomiarów Wielkości Nieelektrycznych w Katedrze Miernictwa Elektrycznego (KME). Docentem został mianowany w roku 1955, w Katedrze Miernictwa Elektrycznego.