thumb|Teren parku na planie miasta z 1856 (widoczny cmentarz i stawy) thumb|Czerwcowe popołudnie w parku thumb|Fragment parku mały|Fragment parku (2016) Park Jana Henryka Dąbrowskiego (dawniej Park Wyzwolenia, potocznie też KulczykparkJacek Y. Łuczak, Spacerownik Poznański, Biblioteka Gazety Wyborczej, Agora, Warszawa, 2013, s. 210, .) – park zlokalizowany w centrum Poznania, pomiędzy ul. Ogrodową na północy, ul. Ratajczaka na zachodzie, tyłami ul. Półwiejskiej na wschodzie i budynkiem Starego Browaru na południu.
Historia Do 1945 Na park początkowo składały się dwie posesje. Zachodnia należała w XVIII wieku do rodziny Szwertmanów. Część tę zakupił od nich wojewoda brzeskokujawski Stanisław Dąmbski (były to wówczas głównie sady jabłkowe), a od niego w 1785 starosta wałecki Maciej Mielżyński (linia chobienicka rodu). Posesja wschodnia, na której stał drewniany początkowo dwór, dom i rósł park zwany „watsonowskim”, stała się natomiast w 1788 własnością Józefa Klemensa Mielżyńskiego, brata Macieja. Nabył ją za 6000 złotych od Adama Jasieńskiego, notariusza apostolskiego i jego żony – Petroneli z Wodzińskich. Gdy Józef zmarł bezpotomnie w 1792 obie części znalazły się w ręku Macieja Mielżyńskiego, a potem jego bratanków i bratanicy Anny (1767-1840). Anna poślubiła Stanisława Mycielskiego – wojewodę inowrocławskiego.