148..
Mit Lazara jako świętego wojownika i męczennika poległego w obronie chrześcijaństwa został w dużej mierze stworzony przez duchowieństwo Serbskiego Kościoła Prawosławnego, którego przedstawiciele opracowali po bitwie na Kosowym Polu szereg hagiograficznych żywotów poległego władcy. Miał na to wpływ fakt, iż Lazar za życia silnie wspierał Cerkiew, był m.in. fundatorem kilku monasterów. Ostatecznie jego kult, jako świętego księcia, został oficjalnie usankcjonowany przez Cerkiew SerbskąT. Judah, The Serbs, s. 28, 32–33.. Ulegał on dalszemu rozwojowi w ludowej literaturze serbskiej. W pieśniach ludowych poświęcanych Lazarovi wykształcił się jego mit jako szlachetnego wojownika zdradzonego przez jednego z najbliższych towarzyszy – Vuka Brankovicia. Najsłynniejszy z tego typu utworów, Książęca wieczerza, ukazuje Lazara w czasie wieczerzy przed bitwą, czyniąc aluzję do Ostatniej WieczerzyT. Judah, The Serbs, s. 36–37.. Chrześcijańska symbolika tekstów była już na tym etapie mitu używana dość dowolnieD. Gil, Prawosławie.., s. 34.. Lazar w kolejnych żywotach (przede wszystkim powstałe w Rawanicy Słowo o księciu Lazarze) jawi się nie tylko jako uosobienie wszelkich cnót (jako człowiek i jako władca), ale i jako ideał wojownika, porównywany z HektoremI. Lis, Śmierć w literaturze..., s.