Wchodził w skład Komisji Rady Najwyższej ds. Ekologii i Racjonalnego Wykorzystania Zasobów Naturalnych, a także Czasowej Komisji Rady Najwyższej ds. Oceny Działalności Osób Służbowych i Innych Odpowiedzialnych w Związku z Likwidacją Skutków Awarii w Elektrowni Atomowej w Czarnobylu.
Na nadzwyczajnej, piątej sesji Rady Najwyższej w sierpniu 1991 roku został wybrany na stanowisko przewodniczącego nowo utworzonej Czasowej Komisji Rady Najwyższej ds. Oceny Działalności członków PKSW i Popierających Ich Tworów Społeczno-Politycznych, Organów Władzy i Administracji Państwowej, Urzędników i Obywateli. Prace komisji pod jego kierownictwem ujawniły masowe poparcie dla puczu Janajewa ze strony białoruskiej nomenklatury komunistycznej, funkcjonariuszy i działaczy państwowych. Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi, przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi.