W celu chrystianizacji wyspy Jaromar I nakazał w 1180 r. budowę kościoła w Górze, a Duńczycy niedaleko niego osiedlili cystersów w 1193 r. W tym okresie na wyspę napłynęła duża liczba niemieckojęzycznych kolonistów, wypierając ludy słowiańskie. Ostatnia wzmianka o Słowianach połabskich pochodzi z 1404 r., gdy wedle zapisu kronikarza zmarła ostatnia kobieta mówiąca językiem Ranów. Najprawdopodobniej język ten w odosobnionych wsiach przetrwał do XVI–XVII w.
Wyspa Rugia była lennem Danii do śmierci księcia Wisława III w 1325 r.
Pod rządami pomorskich Gryfitów Na mocy układu ostatniego księcia rugijskiego Wisława III z księciem pomorskim Warcisławem IV przeszła na ponad 320 lat pod władzę książąt pomorskich z dynastii Gryfitów, choć jeszcze do 1354 r. wyspa była przedmiotem wojen pomorsko-meklemburskich. thumb|Inwazja Rugii w 1678 thumb| koło Binz thumb|Kobieta na plaży,Caspar David Friedrich (1818) Rugia od 1474 wchodziła w skład Księstwa wołogoskiego (zob. Wolgast), które w 1478 roku Bogusław X zjednoczył z księstwem pomorskim.
Pod rządami Szwecji Po zawarciu traktatu westfalskiego w 1648 r. Pomorze Zachodnie zostało podzielone i Rugia, razem z Pomorzem Przednim, została na niemal 170 lat włączona do Szwecji, tworząc Pomorze Szwedzkie, z wyjątkiem okresów okupacji: duńskiej w l. 1678–1679 i francuskiej w l.