Leonard Biełozierski (ur. 12 czerwca 1912 w Lubikowiczach, zm. 18 lutego 1993) – pułkownik WP, oficer PRL-owskich służb specjalnych (kontrwywiadu wojsk. Głównego Zarządu Informacji WP i wywiadu wojsk. Oddziału II/Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego) m.in. szef Wydziału XI Oddziału II SG. WP, Wydziału Personalnego Zarządu II SG. WP i członek Delegacji Polskiej przy Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie w 1968 roku.
Syn Samuela i Olgi. W sierpniu 1945 roku słuchacz Wyższej Szkoły Polityczno-Wychowawczej, w marcu 1946 roku, przeniesiony jako oficer do centrali Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego, organu zajmującego się kontrwywiadem wojskowym, i bezpieczeństwem wewnętrznych sił zbrojnych. W październiku 1947 roku przeniesiony do Oddziału II Sztabu Generalnego LWP (wywiadu wojskowego) gdzie zaczął służbę jako starszy pomocnik szefa Sekcji Personalnej. (Wówczas już Oddział II, od lipca 1947 podlegał pod Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie został połączony z Wydziałem II Samodzielnym MBP, co utworzyło Departament VII Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, zajmujący się wywiadem, lecz nadal nazywano go Oddziałem II.