Wybór relacji.
Po powstaniach zamieszkała w Warszawie. W 1925 wyszła za mąż za Józefa Niedbalskiego, oficera z 2 Pułku Szwoleżerów. Mieli dwie córki: Danutę Marię i Ludmiłę.
Wróciła do pracy jako nauczycielka. Uczyła języka polskiego i historii m.in. w szkole przy ul. Chłodnej. Studiowała na Wydziale Historii Wszechnicy Polskiej. W 1938 obroniła pracę magisterską na temat udziału kobiet w powstaniach śląskich.
Po wybuchu II wojny światowej jako współpracowniczka Ministerstwa Spraw Wojskowych została ewakuowana do Tarnopola. W październiku 1939 wróciła do Warszawy. Włączyła się w struktury Państwa Podziemnego. W jej mieszkaniu przy ul. Zielnej 42 powstał punkt konspiracyjny. Jako nauczycielka tajnych kompletów wykładała język polski, historię i geografię. Podczas konspiracji używała pseudonimu „Maria”. Po upadku powstania warszawskiego, w którym walczyła córka Danuta, trafiła wraz z rodziną do obozu przejściowego przy zakładach Ursus, a potem transportem kolejowym do Mszany Dolnej. Zamieszkała z córkami we wsi Niedźwiedź. Tam pracowała w szkole. Mąż był w tym czasie internowany w Oflagu VI E Dorsten i Oflagu VI B Dössel. W 1971, w 50. rocznicę wybuchu III powstania śląskiego, Niedbalska została awansowana na podporucznika.