Louisa Archinarda, po czym w stopniu kapitana wyruszył na front w szeregach pierwszego pułku strzelców. Brał udział w działaniach wojennych pod Reims, później jako adiutant III batalionu zwanego „Żelaznym” przyczynił się do powodzenia akcji pod Saint-Hilaire, uczestniczył w walkach w Wogezach.
Do Polski przybył jako dowódca wspomnianego III batalionu Żelaznego”. Był jednym z 29 żołnierzy Legionu Bajończyków, którzy w 1919 roku wrócili do Polski z Armią gen. Hallera. Został oficerem 1 pułku strzelców polskich, który po scaleniu Armii Polskiej we Francji z armią krajową, przemianowany został na 43 pułk piechoty Strzelców Kresowych. Przystąpił do działań w wojnie polsko-bolszewickiej. Był zdobywcą mostu pod Beresteczkiem, czego wcześniej nie dokonało kilka oddziałów. Prowadził skuteczne i zwycięskie akcje w okolicach Łucka, Równego, Zwiahla. Poległ 10 lipca 1920 w walce z bolszewikami w bitwie pod Starokonstantynowem w wieku 28 lat.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera T, rząd 3, grób 15). W pogrzebie, w którym uczestniczyło niewielu uczestników, brał udział gen. Józef Haller. W tym samym grobie została pochowana Lucyna Sokół-Werewska (1921–1997).
15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 rokuDziennik Personalny M.S.Wojsk.