W 1918 służył w armii hetmana Pawła Skoropadskiego. 20 listopada objął funkcję przewodniczącego Kijowskiego Wyższego Sądu Wojskowego. Następnie pełnił służbę w Siłach Zbrojnych Południowej Rosji gen. Antona Denikina. 14 stycznia 1919 przywrócono go na stanowisko przewodniczącego Sądu Odeskiego Okręgu Wojskowego. W Odessie wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. W 1919 wrócił do Polski i został przyjęty do Wojska Polskiego.
21 kwietnia 1920 zatwierdzono go (z pierwszym dniem tego samego miesiąca) w stopniu generała porucznika w Korpusie Sądowym. W latach 1919–1920 był członkiem Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1920–1921 jego wiceprezydentem. Z dn. 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w randze generała porucznika. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji w korpusie generałów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.
Zmarł 9 października 1923 w Wilnie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Na Rossie.