W czasie przesłuchania, chcąc ratować samego siebie podał nazwiska wielu osób jeszcze nieobciążonych. 13 sierpnia skazany na karę śmierci, ułaskawiony 17 sierpnia tuż przed wykonaniem wyroku, na skutek interwencji matki u żony cara Aleksandra II Romanowa i cesarzowej austriackiej Elżbiety. Zesłany na 20 lat katorgi.
Emigracja (1874–1894) W 1874 znalazł się we Francji w Montpellier, gdzie ukończył studia medyczne i obronił pracę doktorską. W Paryżu był ginekologiem i właścicielem lecznicy. Był autorem wielu cenionych prac naukowych, drukowanych m.in. w Journal Thérapeutique, którego przez 6 lat był redaktorem naczelnym.
Zmarł 2 kwietnia 1894 w Paryżu w wieku 50 lat.
Przypisy
Bibliografia Stefan Kieniewicz, Eligiusz Kozłowski, Paweł Landowski, w: Polski Słownik Biograficzny, t. XVI, 1971, s. 473–474.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Montpellier Kategoria:Polscy ginekolodzy Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim (powstanie styczniowe) Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1894 Kategoria:Żandarmi powstania styczniowego