Abriss ihrer Geschichte, zumeist nach Urkunden, Berlin 1865, s. 3 i przyp. 5: 1244-1247; f-1295), [w:] Historia Pomorza, red. G. Labuda, t. I, cz. 2, wyd. 2 uzup., Poznań 1972, s. 109, il. 30: po 1242.. Przez następne dwudziestolecie nazwa Anklam pojawia się jako miejsce wystawienia trzech dokumentów (w 1247, 1254 i 1256) księcia szczecińskiego z dynastii Gryfitów Barnima I, co świadczy o dość częstych jego tam pobytach, oraz jako odmiejscowe określenie świadkujących: rycerza Tammona (Tam[mo] de Anclam; w 1251), wójtów Johanna Manteuffla (Johannes Mandiuel aduocatus de Thanglim; w 1256) i Oldaga von Schwerina, Aldago aduocato de Thanchlim ; w 1258) oraz mincerza Konrada (Conradus monetarius de Thanglim; w 1256)Codex Pomeraniae diplomaticus oder Sammlung der die Geschichte Pommerus und Rugens betreffenden Urkunden nach den Originalen, Transsumten und alten Copieen mit Anmerkungen, Schriftproben und Siegelzeichnungen, Bd. 1, hrsg. K.F.W. Hasselbach, J.G.L. Kosegarten und F. von Medem, Greifswald 1843-1862, nr 372, 463.Pommersches Urkundenbuch, Bd. 1: 786-1253, Abt. 1, bearb. und hrsg. R. Klempin, Stettin 1868, nr 452, 540.Pommersches Urkundenbuch, Bd. 2, Abt. 1: 1254-1278, bearb. und hrsg. R. Prümers, Stettin 1881, nr 595, 630, 631, 659.Pommersches Urkundenbuch, Bd. 3, Abt. 2: 1296-1300, bearb. R. Prümers, Stettin 1891, s.