w niektórych wypadkach dwie niedokończone piosenki lub dwie wersje tej samej piosenki, opracowane indywidualnie przez każdego z nich, były łączone w jeden gotowy utwór. Często też jeden z nich dodawał do piosenki tzw. middle eight, bridge lub wokal wspierający. Lennon nazywał ten sposób komponowania pisaniem „twarzą w twarz”ang. „Writing eyeball-to-eyeball” i „graniem jeden drugiemu pod nosem”ang. „Playing into each other's noses”. Taki sposób pisania utworów – z jednej strony współzawodnictwo, z drugiej wzajemna inspiracja oraz bezpośrednia i otwarta współpraca i twórcze łączenie muzycznych pomysłów – zbliżał obu muzyków do siebie i jest często wymieniany jako kluczowy element innowacyjności Beatlesów, ich popularności i sukcesu.
Wyrazistym i dobrze znanym przykładem tego typu wspólnego pisania jest finałowy utwór „A Day in the Life” z albumu Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, gdzie McCartney wtrącił własny, niewielki fragment zaczynający się od słów: „Woke up, fell out of bed, dragged a comb across my head...” w środek kompozycji Lennona: „I read the news today, oh boy...”.