Władysław Sikorski (bezpartyjny) – prezes Rady Ministrów, minister spraw wojskowych, minister sprawiedliwości, Stanisław Stroński (SN) – minister – zastępca prezesa Rady Ministrów, August Zaleski (bezpartyjny) – minister spraw zagranicznych, płk Adam Koc (bezpartyjny) – minister skarbu, minister przemysłu i handlu.
Do tego pierwotnego składu wkrótce dołączyli: gen. Józef Haller (SP) – minister bez teki, Aleksander Ładoś (SL) – minister bez teki, Jan Stańczyk (PPS) – minister opieki społecznej, Marian Seyda (SN) – minister bez teki, Henryk Strasburger (bezpartyjny), który zastąpił Adama Koca.
Prawnomiędzynarodowa ciągłość instytucji państwowych Polski została w ten sposób, wbrew deklaracjom Niemiec i ZSRR zawartych w układzie o granicach i przyjaźni z 28 września 1939, zachowana i była uznawana przez cały okres II wojny światowej na forum międzynarodowym, choć pod naciskiem ZSRR stosunki dyplomatyczne z Polską zerwały w październiku 1939: Litwa, Łotwa, Estonia i MongoliaPiotr Eberhardt, Polska granica wschodnia 1939–1945, Warszawa, [b.d.w], s.