odebrał sakrę biskupią 11 lutego 1951 w Rzymie z rąk kardynała Adeodato Piazzy. W październiku 1954 został przeniesiony na stanowisko nuncjusza w Wenezueli, a w kwietniu 1955 mianowany biskupem pomocniczym Mediolanu. Powrócił do służby dyplomatycznej we wrześniu 1960 jako delegat apostolski w Zachodniej i Środkowej Afryce; w czerwcu 1964 został delegatem apostolskim w Kanadzie. Brał udział w obradach Soboru watykańskiego II (1962–1965). We wrześniu 1966 został przewodniczącym Nadzwyczajnej Konferencji Episkopatu Wietnamu.
W czerwcu 1967 objął stanowisko sekretarza Kongregacji Ewangelizacji Narodów w Kurii Rzymskiej. Papież Paweł VI wyniósł go do godności kardynalskiej 5 marca 1973, nadając diakonię San Giorgio in Velabro, a następnie powołał na prezydenta Sekretariatu dla Niechrześcijan. Kardynał Pignedoli brał udział w IV sesji zwykłej Światowego Synodu Biskupów w Watykanie (1977), a po śmierci najpierw Pawła VI, następnie Jana Pawła I w dwóch konklawe 1978. Od czerwca 1979 nosił godność kardynała protodiakona (najstarszego stażem kardynała diakona).
Zmarł w czerwcu 1980 w Rzymie (krótko po ukończeniu 70 lat), został pochowany w rodzinnej miejscowości Felina.
Bibliografia
Kategoria:Włoscy kardynałowie XX wieku Kategoria:Kapelani Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Pawła VI